Klasztor oo. Kamedułów na Bielanach

Klasztor oo. Kamedułów na Bielanach

Historia powstania zgromadzenia kamedułów wiąże się z osobą Mikołaja Wolskiego, marszałka nadwornego koronnego, który w 1603 roku sprowadził kamedułów do podkrakowskiego Budzowa i postanowił ufundować im kościół. Miejsca, Srebrna Góra i wieś Bielany, zostały w 1604 roku zapisane na rzecz Zgromadzenia przez Sebastiana Lubomirskiego, który z początku nie wyrażał chęci na odstąpienie swoich ziem.

Według legendy, z pomocą Wolskiemu przyszła księżniczka Anna, żona Lubomirskiego. Za jej namową wyprawił on ucztę, na którą zaproszono m.in. biskupa krakowskiego kardynała Maciejowskiego, ks. Jerzego Zbaraskiego, który był bardzo przychylny kamedułom, oraz samego Lubomirskiego. Podczas uczty Wolski zaprezentował swój pomysł sprowadzenia kamedułów do Krakowa oraz przedstawił trudności związane ze znalezieniem dla nich miejsca. Pomysł spodobał się Lubomirskiemu, który podpisał akt darowizny. W ramach wdzięczności Wolski ofiarował Lubomirskiemu bogatą srebrną zastawę użytą podczas uczy, która miała zrekompensować wartość ziem.

W 1605 roku rozpoczęto prace budowlane. Najpierw wybudowano 20 domków zakonnych, a cztery lata później, w 1609 roku, nuncjusz papieski Franciszek Simoneta poświęcił miejsce przeznaczone na budowę świątyni. Kameduli osiedlili się tu już w kolejnym roku. Po katastrofie w 1617roku, kiedy to zawaliła się część kościoła, prace budowlane przejął nowy architekt, pochodzący z Włoch Andrzej Spezza. Świątynia została poświęcona 14 września 1642 roku.

W trakcie jej budowy, w wieku 77 lat, zmarł Mikołaj Wolski. W swoim testamencie przekazał on kamedułom dwie wsie (Malec i Ryczówek) oraz kamienicę przy ulicy Gołębiej, jako hospicjum dla zakonników podczas ich pobytu w Krakowie. Ciało Wolskiego, zgodnie z jego wolą, spoczywa pod posadzką, przed wejściem do kościoła.

W 1814 roku z powodu pożaru, zniszczeniom uległy ołtarz główny, sklepienie, część kaplic oraz pokrycie wieży zegarowej. Wkrótce jednak szkody zostały naprawione.